Вялікі вясновы велапаход па Поўначы нашай ды Себяжскі НП

У вялікія выходныя скарыстаўся шансам і паўдзельнічаў у вялікім вясновым паходзе. Тым больш што на крайнім поўначы Беларусі я амаль нідзе ня быў, таму было ўдвая цікавей. Возера Нешчадра, Расоны, Чырвоны мох, Верхнядвінск вось толькі кароткі змест таго што наведалі. Акрамя таго паход прадугледжваў заезд у Расею, а дакладней у Себяжскі нацыянальны парк

 

Як гэта было глядзім у допісу, які перавышае ўсе магчымыя межы 

1. Паход пачаўся з пятнічнай электрычкі на Менск у 17.47, потым начны цягнік 625 Менск-Віцебск у 23.10 да Полацка

2. У самім Полацку 3,5 гадзіны чакання, ды дызель-цягнік Полацк-Алёшча да станцыі Дрэтунь у 08.37 

3. Станцыя Дрэтунь апошняя адметная станцыя на галіне Полацк-Алёшча па якой я адзіны раз катаўся на шляху ў Невель

4. Усярэдзіне лампава, амаль музэй, калі б не колер сценаў ды сядушкі

5. Расклад руху такі ж сціплы

6. Паход быў даволі людным. Сабралася восем чалавек, а потым далучыліся яшчэ двое

7. Адразу апынуліся ў лясах

8. Дакладней у тутэйшым заказніку

9. Рэха вайны

10. Мясцовасць вельмі глухая, вёсак мала, а тыя што ёсць амаль закінутыя

11. Лампавы мост

12. Рэчка Дрыса

13. Транспартная інфраструктура

14. Парэшткі расклада

15. Тутэйшая турыстычная інфраструктура

16. Даехалі да першага возера - возера Межна. Поўнач - край азёрны, таму гэта было толькі першым

17. Далей пачалося шмат кіламетраў па забалочаных, ды ня вельмі, дарожках

18. Сялянскі праспект

19. Транспартная інфраструктура

20. Нарэшце і Расоншчына

21. За надвор'ем у першы дзень пашанцавала. Вецер канешне быў у бок ды ў ліцо, але было цёпла

22. Мясцовасць тутэшая вельмі адрозніваецца ад нашай, ды Палескай. Балаты верхавыя, дрэвы больш лісцвяныя, а жвіравыя дарожкі на самой справе грунтовыя, але укатаныя

23. Нарэшце абед ды адпачынак

24. Частка ўдзельнікаў вырашыла скатацца на мыс возера Нешчарда

25. Нечаканы брод

26. Толькі двое вырашылі пайсці далей да мыса, каб пабачыць нешта такое

27. Да фінішу было каля 20 км, таму далей не затрымліваліся нідзе

28. Дарожкі укатаныя, ну месцамі)

29. І нарэшце тлустая кропка - брод праз рэчку Алтайскую

30. Ды дарожкі меньш укатанымі ня былі

31. Дасягнулі паўночнай часткі возера Нешчадра. Яно вялізарнае, так

32. Вось і наведаў возера Нешчарда - здзейснілася чарговая мара ідыёта

33. Побач хата рыбака якая хутка руйнуецца

34. Ды срач

35. Нешчадра мала прыгодна для стаянкі, але на возеры Гасцінец добрае месца

36. Намёты там

37. Вогнішча тут

38. А світанак на беразе бясцэнны

39. За першы дзень 64 км

40. Другі дзень пачаўся рана - ўжо ў  8.20 былі на маршруце. Нас чакала больш 100 км па Расоншчыне ды заезд ў Расею ў Себяжскі нацпарк

 

41. Расоншчына занядбаная

42. Транспартная інфраструктура

43. Дарожка ішла праз Межаўскую озавую граду - вельмі прыгожае месца

44. Р-132 на Расоны

45. Чарговы знакавы пункт - перакрыжаванне з былой чыгункай

46. У 1930-я гады тут была пабудавана чыгунка Полацк-Расоны-Ідрыца-Пскоў уздоўж старой мяжы

47. Пасля Другой святавой вайны была разбурана, ды закінута

48. Але насып і зараз існуе, адметнае месца

49. Заязжаем у Расоны

50. Самы паўночны цэнтр раёна Беларусі

51. Зачэкініл чарговую марную мару)

52. Трохі паглядзелі гарадок

53. Шматпавярхоўкі тут таксама існуюць

 

54. Аўтастанцыя

55. Зала чакання з мінулага

56. Расклад руху

57. Мапа маршрутаў

58. Расоншчына вітае нас!

59. Плошча

60. Лаўкі

61. Забудова

62. Апошняя крама на 2 дні

63. Далей на поўнач

64. Зноў брод, але не такі заборысты

65. Тыповыя лясныя дарожкі

66.

67. У пекле нялёгка!

68. Усяго ліш чарговы тутэйшы заказнік)

69. Юхнавічы апошняя вёска на мяжы з Расеяй

70. Час для абеда

Было прынята рашэнне змяніць планы па лясных дарожках, ды аб'ехаць частку маршрута па шашы, ўехаць у Расею праз пагранічны пункт ды заехаць у Себяж праз поўнач. Усё гэта канешне падліняла маршрут на 20 км, але давала шанец, што мы з ім справімся да цямна

71. Рашка вітае нас

72. Рэчка Нішча

73. Я пачаў адставаць ад группы. Цяжкі ровар не каціў ніяк, а ледзяны ветрык у твар не дабаўляў аптымізму

74. Пскоўшчына выглядае яшчэ больш закінутай чым Расоншчына

75. Нечаканы пункт "Гарадзішча Осына"

76. Пачаўся "Нацыянальны парк Себяжскі"

77. Гарадзішча

78. Папутчыкаў я ўжо даўно перастаў бачыць, а тут яшчэ сняжок падваліў, вецер. У Себяж нешта зусім разхацелася)

  

79. На чарговым прапынку дасягнуў адстаўшых удзельнікаў і вырашылі не ехаць у Себяж, а трохі зрэзаць маршрут па дарозе паўднёвей Себяжскага возера

80. Жвіравая дарога аказалася годнай засыпанай брукаванкай

81. Па баках яшчэ меўся снег

82. Тутэйшая транспартная інфраструктура

83. І вось яно - Себяжскае возера

84. Дзесці там, ўдаліне, Себяж, які я так і не наведаў (а можа так і трэба было?)

85. Пракрыжаванне

86. Ўязжаю ў турыстычную частку Себяжскага нацпарка

87. Шыльды прыгожыя

88. Тутэйшыя дарожкі

89. Вось яно месца адпачынку "главбуха")

90. Альтанка

91. Прыстанька

92. Даехаў да памежнага пункту

93. Мост

Ехалася добра, дарожкі укатаныя і вельмі рэльефныя, менавіта дзеля іх у парк можна вернуцца

 94. Хутка дасягнуў мэтавага маста праз рэчку Свольню. Мост амаль зруйнаваны, перайсці было задачай нетрывіяльнай

95. Але ў мяне гэта атрымалася і праз 15 хвілін я быў ужо на іншым беразе ракі

96. А магло быць і інакш)

97. Праз пару кіламетраў "родная незалежная Рахлядыя" ўжо вітала мяне мастком каля вёскі Велясы

98. Бывай "Мордар"!

99. Да стаянкі на Белым возеры было 6 км вельмі няпростых рэльефных лясоў, амаль узгадаў Касперскі рэйс

100. На возеры шмат месца для стаянкі, таму абраў лепшае. Хутка паставіў намёт, ды зрабіў вогнішча

 

 101. Праз 2 гадзіны, амаль у цемры, прыехалі і астатнія удзельнікі. Яны не пайшлі па мастку і адшукалі брод праз мяжу паўднёвей

102. Цяжкі дзень, 103 км пуці

103. Трэці дзень пахода быў фінішным, таму выехалі позна, пасля 10 гадзін раніцы

104. Першыя кіламетры па заказніку "Чырвоны мох"

105. І ён мне спадабаўся нашмат больш Себяжскага нацпарка

106. Мяркую туда і ня трэба ехаць увогулле

107. Па вырубцы

108. Укатаныя дарожкі

109. Жвіравы праспект

110. У апошні дзень вецер быў у спіну, таму ехалі не так марудна як у іншыя дні

111. Рэчка Піжаўка

112. Адпачынак

113. Выехалі на асфальт, кароткай дарожкі праз лес не было

114. Таму апошні участак пуці проста кацілі на фініш па асфальце

115. Частка удзельнікаў паехала на станку і расцягнула паход на 4-ы дзень

 116. Мы паехалі далей па Р-117 ў Верхнядзвінск

 117. Чыгунка Полацк-Бігосава

118. Часу было шмат, таму вырашылі праехаць усе знакавыя аб'екты каля Верхнядзвінска

119. Аўтамабілный мост праз Дзвіну - самы высокі ў Беларусі

120. Рэчка Дзвіна, выгляд з яго

121. Заехалі ў тутэйшы вальер

122. Лясная казка

123. Алень

124. Тут любяць сыр

125. Вось ён Ян Сырадзел

126. Рэчка Дрыса

127. Пешаходны мост

128. Тутэйшая аўтастанцыя

129. Схема руху

130. Расклад руху

 131. Цэнтральная забудова

 

132. Касцёл

133. Гістарычны будынак

134. Аглядальная пляцоўка на месцы былога парома

135. Малыя архітэктурыя формы

136. Набярэжная

137. Дзвіна

138. МАЗ-103 на адзіным гарадскім маршруце

139. Транспартная інфраструктура

140. Станцыя Вернядзвінск - канечны пункт падарожжа

141. Аўтобусны прыпынак

142. Расклад руху

143. Станцыя

144. Людзей на дызель-цягнік хапала, адчуваецца што гэта тут транспарт

145. Дызель-цягнік у 20.11 давёз нас да Полацка, дзе мы селі на начны цягнік 626 Віцебск-Менск у 23.50. З Менску электрічка ў Баранавічы ў 07.14

146. У трэці дзень 74 км

Трэкі: 1 дзень  2 дзень  3 дзень

 

Фота ад Макса 

Фота ад удзельнікаў 

 Фота ў гугле